Sen Gelmez Oldun

Sen gelmez oldun.
Aslında hiç gelmemiştin ki
Ben el uzatanları sen sandım.

Yüzünü hiç görmedim; her seferinde yanılıyorum
Ellerimi yabancı ellere sen diye uzatıyorum.
Karanlık sokaklarda kayboldum…
Sen diye yine bir başkasına sarılip
Acıtsın diye yaralarımı açıyorum…

Çocuk aşklarımı özledim…
Çocukken acıtmayı bilmezdik çünkü.
Çocukken içtendik…
Çocukken çekingendik…
Çocukken güvenirdik…
Çocukken hayal kurardık…
Çocukken mutluyduk en önemlisi
Bir kerecik göz göze gelmeyle
Mutluluktan aşk kokardık…

Sen gelmez oldun…
Aslında hiç gelmemiştin ki
Ben el uzatanları sen sandım…

Bu kış da soğuk şimdi
Üzerimde yorgunluğun kokusu…
Cesareti erkeklerden çaldım
Mutluluğu hayallerimden
Sevmeyi annemden…
Her şeye inat gülümsüyorum.

Şimdi kalbimde yalnızca sen
Kovdum yine herkesi…

Sen gelmez oldun…
Aslında hiç gelmemiştin ki
Ben el uzatanları sen sandım…

11.12.2006

On Living

I

Living is no laughing matter:
you must live with great seriousness
like a squirrel, for example--
I mean without looking for something beyond and above living,
I mean living must be your whole occupation.
Living is no laughing matter:
you must take it seriously,so much so and to such a degree
that, for example, your hands tied behind your back,
your back to the wall,
or else in a laboratory
in your white coat and safety glasses,
you can die for people--
even for people whose faces you've never seen,
even though you know living
is the most real,
the most beautiful thing.
I mean, you must take living so seriously
that even at seventy, for example, you'll plant olive trees
and not for your children, either,
but because although you fear death you don't believe it,
because living, I mean, weighs heavier.

II

Let's say you're seriously ill,
need surgery--which is to say we might not get
from the white table.
Even though it's impossible not to feel sad
about going a little too soon,
we'll still laugh at the jokes being told,
we'll look out the window to see it's raining,
or still wait anxiously
for the latest newscast ...
Let's say we're at the front--
for something worth fighting for, say.
There, in the first offensive, on that very day,
we might fall on our face, dead.
We'll know this with a curious anger,
but we'll still worry ourselves to death
about the outcome of the war, which could last years.
Let's say we're in prison
and close to fifty, and we have eighteen more years, say,
before the iron doors will open.
We'll still live with the outside,
with its people and animals, struggle and wind--
I mean with the outside beyond the walls.
I mean, however and wherever we are,
we must live as if we will never die.

III

This earth will grow cold,
a star among star sand one of the smallest,
a gilded mote on blue velvet--
I mean this, our great earth.
This earth will grow cold one day,
not like a block of ice
or a dead cloud even
but like an empty walnut it will roll along
in pitch-black space ...
You must grieve for this right now
--you have to feel this sorrow now--
for the world must be loved this much
if you're going to say "I lived" ...

by Nazim Hikmet

Mevlana Jalaluddin Rumi

Born in the City of Balkh in Afghanistan , Mevlana lived most of his life in Konya, seat of the Seljuk Empire , located in present day in Turkiye .

Mevlana, or known also as Rumi, describes himself as:

My Mother is Love
My Father is Love
My Prophet is Love
My God is Love
I am a child of Love
I have come only to speak of Love

Rumi was an evolutionary thinker in the sense that he believed that the spirit after devolution from the divine Ego undergoes an evolutionary process by which it comes nearer and nearer to the same divine Ego. All matter in the universe obeys this law and this movement is due to an inbuilt urge (which Rumi calls "love") to evolve and seek enjoinment with the divinity from which it has emerged. Evolution into a human being from an animal is only one stage in this process.

This is one of his best poems and the one I love most:


"You cannot know how much I looked for a gift to give you.
There was nothing that pleased me.
It made no sense to give gold to the gold mine.
It made no sense to give water to the oceans
All that I found for you
Was like taking herbs to the far East.
There is no need to gift my heart and soul
You have them anyway.
That is why I brought you this mirror
So that you can look at yourself and remember me."

To Listen to Reason

* Marry the right person. This one decision will determine 90% of your happiness or misery.
* Work at something you enjoy and that's worthy of your time and talent.
* Give people more than they expect and do it cheerfully.
* Become the most positive and enthusiastic person you know.
* Be forgiving of yourself and others.
* Be generous.
* Have a grateful heart.
* Persistence, persistence, persistence.
* Discipline yourself to save money on even the most modest salary.
* Treat everyone you meet like you want to be treated.
* Commit yourself to constant improvement.
* Commit yourself to quality.
* Understand that happiness is not based on possessions, power or prestige, but on relationship with people you love and respect.
* Be loyal.
* Be honest.
* Be a self-starter.
* Be decisive even it it means you'll sometimes be wrong.
* Stop blaming others. Take responsibility for every area of your life.
* Be bold and courageous. When you look back on your life, you'll regret the things you didn't do more than the ones you did.
* Take good care of those you love.
* Don't do anything that wouldn't make your Mom proud.

H. Jackson Brown Jr.

Do It Anyway!

Some sources say that the words below were written on the wall in Mother Teresa's own room. In any case, their association with Mother Teresa and the Missionaries of Charity has made them popular worldwide, expressing as they do, the spirit in which they lived their lives. They seem to be based on a composition originally by Kent Keith, but much of the second half has been re-written in a more spiritual way. Both versions are shown below.
___________________________________________

1. The version found written on the wall in Mother Teresa's home for children in Calcutta:

People are often unreasonable, irrational, and self-centered.
Forgive them anyway.
If you are kind, people may accuse you of selfish, ulterior motives.
Be kind anyway.
If you are successful, you will win some unfaithful friends and some genuine enemies.
Succeed anyway.
If you are honest and sincere people may deceive you.
Be honest and sincere anyway.
What you spend years creating, others could destroy overnight.
Create anyway.
If you find serenity and happiness, some may be jealous.

Be happy anyway.
The good you do today, will often be forgotten.
Do good anyway.
Give the best you have, and it will never be enough.
Give your best anyway.

In the final analysis, it is between you and God.
It was never between you and them anyway.

____________________________
2. Another version similar to the original version in The Paradoxical Commandments by Dr. Kent M. Keith.

People are illogical, unreasonable, and self-centered.
Love them anyway.
If you do good, people may accuse you of selfish motives.
Do good anyway.
If you are successful, you may win false friends and true enemies.
Succeed anyway.
The good you do today may be forgotten tomorrow.
Do good anyway.
Honesty and frankness make you vulnerable.
Be honest and frank anyway.
What you spend years building may be destroyed overnight.
Build anyway.
People who really need help may attack you if you help them.
Help them anyway.
Give the world the best you have and you may get hurt.
Give the world your best anyway.

*

Anlar

“Yıllar boyu, insanoğlu bir boşluğu imgelerle, illerle, krallıklarla, dağlarla, körfezlerle, gemilerle, adalarla, balıklarla, odalarla, aletlerle, yıldızlarla, atlarla, insanlarla doldurur... Ölümünden az önce, usanmaz çizgi labirentinin kendi yüzünün imgesini oluşturduğunu anlar...” demiştir Jorge Luis Borges ve hem eserleri hem de hayat hikayesiyle bana da ışık olmuştur. Hayata ve an’ı yaşamaya dair yazdıkları üzerine kesinlikle durup düşünülmelidir:

Anlar

Eğer hayatımı yeni baştan yaşayabilseydim,
O yaşamda daha çok hata yapardım.
O kadar mükemmel olmaya çalışmazdım...
Daha çok dinlenirdim.
Bu yaşamda, onca ciddiyetin arasında yapamadığım kadar eğlenirdim.
O kadar temiz kalmazdım.
Daha fazla riskler göze alır, daha çok gezer, daha çok günbatımı seyrederdim
Daha çok dağa tırmanır, daha çok nehirde yüzerdim
Gitmediğim daha çok yere giderdim.
Daha çok dondurma, daha az bezelye yerdim.
Daha çok gerçek sorunlarım, daha az sanal sorunlarım olurdu.
Ben yaşamın her dakikasını gerçekçi ve kitabına uygun yaşayan insanlardan biriydim.
Elbette mutluluk anlarım da oldu.
Ama geriye dönüp, baştan başlayabilseydim
Çok daha fazla iyi anlarım olurdu.
Çünkü, eğer bilmiyorsanız, yaşam bundan ibarettir, anlar, yalnızca anlar...
"Şimdi"yi sakın kaçırma.
Ben, yanında, termometre, bir şişe su ve paraşüt olmaksızın

Asla bir yere gidemeyen insanlardan biriydim.
Eğer hayatımı yeniden yaşayabilseydim, çok daha hafif gezerdim.
Eğer hayatımı yeniden yaşayabilseydim,

Baharın başlamasıyla birlikte ayakkabısız yürümeye başlar,
Sonbahar bitimine değin çıplak ayakla devam ederdim.
Bilinmeyen daha çok yola sapar,
Güneşin doğuşunu daha çok seyreder,
Daha çok çocukla oynardım
Yalnızca bu yaşamda bir şansım daha olsaydı.
Gel gör ki, işte 85 yaşındayım
Ve biliyorum ki,
Artık ölmekteyim...

Jorge Luis Borges (1899-1986)

Bazen

Güneş doğar, güneş batar
Ama insan uyumaz bazen düşünür
Geceler kısa çabuk geçer
Ama insan uyumaz bazen düşünür

Deniz masmavidir ne güzel
Ama insanlar görmez bazen
Şiirler, şarkılar, masallar
Ama insan duymaz bazen

Üzme kendini ümitsiz gibi
Sevenin var bak ne güzel

Çok sevdiğim bir MFÖ şarkısıdır "Bazen". Bazen öyle kaptırıyoruz ki kendimizi içinde bulunduğumuz duruma; göremez, duyamaz, hissedemez oluyoruz.

Oysa ki insan gözlerini açık tutmalı her zaman. Denizin üzerinki petrol tabakasını da etrafını çevreleyen derin maviliğini de görebilmeli. Duvarın arka tarafında eşine küfreden komşusunun sesi yanında açık pencereden gelen yağmur sesini de işitebilmeli. Çok güvendiği biri tarafından incitildiğinde acıyı, sevdiğine sarıldığında mutluluğu hissedebilmeli.

Hayat tecrübe etmenin ta kendisidir aslında. Yaşamayı bilenler için iyi veya kötüyü tecrübe etmek birbirinden çok da büyük bir farklılık teşkil etmez. Bebeklerin tepkileri bir şeyi ilk kez tecrübe etmenin vermiş olduğu his nedeniyle heyecan vericidir. Bir şeyi ilk kez görmüş, duymuş, tatmış, hissetmiş olmanın bir bebekte uyandırdıkları ileriki yaşlarında olan bir insana çok değişik gelir. Çünkü insanlar için görmek, duymak, hissetmek zamanla sıradanlaşır, her gün yapılmakta olan bir aktivite haline gelir. Ve çoğu insan zamanla tecrübe etmeyi unutur. Yeniden hatırladıkları zamanlar ise görmek, duymak, hissetmeye en uzak oldukları ileriki yaşlarıdır.

Bu sebeple bebeklerin ve yaşlı insanların yanında zaman geçirmeyi çok seviyorum ben. Belki de bu sayede denizin masmavi olduğunu görebiliyor; şiirleri, şarkıları, masalları duyabiliyorum. Görüp, duyamadığımda tepki vermem belki de sırf bu yüzden. Bu yüzden gökyüzüne ofis pencereleri arkasından bakmayı, zamanımın çoğunu duvarlar arkasında geçirmeyi sevmemem.

Düşünüyorum... Bir sene içinde öleceğimi bilsem şu an burada olur muydum diye. Bir hafta, bir ay, bir sene sonrasını düşünmek her zaman insanı hayatta kılar. Bir hafta ömrüm kalmış olsaydı ne yapardım? Bir ay? Peki ya bir sene? Aklıma gelenlerin bir listesini yapıyorum ve onları o zaman dilimi içerisinde gerçekleştirmeye çalışıyorum. Her günün on saatinde çalışmak, üç saatini trafikte harcamak ve diğer bazı gerçeklerden de hemen kaçamadığım, aklıma gelenleri bunlardan arta kalan zamanlarda yapmaya çalıştığım için bu kadar çok yoruluyorum. Belki de gerçek sandıklarımızdan da uzaklaşmak gerek? Sınırsız düşünmek?

Üzme kendini ümitsiz gibi
Düşünebiliyorsun bak ne güzel!

*

29/01/2010

Düşüm

Soğuk bir Mart sabahıydı uyandığım ilk gün. Hasta olduğum için sabah 6:00’da da uyanıp işe gitmek yerine 8:00’da uyanıp hastaneye gitmek zorunda kaldığım o gün... Sokakta yürürken bir ağacın soğuğa inat açmaya çalışan çiçeklerini gördüğümde gözlerim doldu. Beslenme çantaları ellerinde okula giden çocukları gördüğümde daha eskileri hatırladım. Güneş açmıştı ve ben bu sabah gökyüzüne ofis pencereleri arkasından bakmak yerine direk bakabiliyordum. O an anladım bir şeylerin benim için yanlış gittiğini. Sabah 6:00’da uyanıp, kör saatlerde işe gitmek için yola koyulup akşam sekizlerde eve varmakla geçerken zaman, güneşi dahi göremez olmuştum. Çocuk seslerini unutmuştum. Boğazdan geçen vapurları, sıcak simit kokusunu, evde kahvaltı yapabilmeyi, durup dinlenmeyi, düşünmeyi, çimlerde amaçsızca uzanmayı, sabah yürüyüşlerini... Mevsimlerin değişmesinin artık bendeki tek etkisi neredeyse sadece üzerimdeki kıyafetlerin değişmesiydi.. Belki bir de bilinçli veya bilinçsizce satmakta olduğum zamanımın bir mükafatmış gibi bana geri verildiği izin günlerinde güneye gidebilecek olmak baharın sona erip yazın geldiğinin habercisiydi.

Küçüklüğümüzden beri bize çalışmak öğretilir. Çok çalışıp başarılı olmak... Oysa ki çalışmanın sonunda ne verip ne aldığımızın hesabını yapmamızın gerekliliği hiç düşünülmemiştir. Evet belki herkes eğitim hayatında çok çalışmamıştır ama dayatılan çok çalışması gerekliliği olmuştur. Okul hayatında çalışmak iş hayatında başarılı olmanın sigortasıdır. Ama okul hayatında çalışmakla iş hayatında çalışmak birbirine hiç benzemez. Okul hayatında o gün çalışmama lüksünüz varken işe başladığınız gün artık hiç bir lüksünüz kalmaz. İşe başladığınız ilk gün hayatınızın en büyük anlaşmasını çoktan yapmışsınızdır. Çok azımızın kıymetini gerçekten bildiği zamanımızı satmaya başlamışızdır. Hayatın doğum ve ölüm arasındaki süreç olduğunu düşünürsek sattığımz aslında hayatımızın ta kendisidir. Şimdi bizlere “ Hayatını satar mısın?” diye bir soru sorulsa buna kaçımız “Evet” der? Ama sorular asla direk olarak sorulmaz. Tıpkı bugün satış veya pazarlama elemanlarının aslında ihtiyacınız olmayan bir şeyi size satmak istediklerinde konuya dolaylı yollardan bağlama çalışmaları, asıl soruları sormamaları veya satın aldığınızda ve yediğinizde size mutlu edeceğini iddia eden gofret reklamları gibi.. Ne istiyorsunuz? Mutlu olmak mı? O zaman şu gofretten bir ısırık alın. Gidemediğiniz yerleri mi görmek istiyorsunuz? O zaman şu derginin üçüncü sayfasını açın. Bebeğinizi dizinizde sallamaktan mı yoruldunuz? Bu titreşimli, ışıklı, melodili ürünümüz tam size göre. Evet çok çalışıyor, yaşamaya vakit bulamıyorsunuz. Peki ne yaşamak isterdiniz? Bakın sizin için her televizyon kanalında değişik değişik hayatları sunuyoruz. Seçin, beğenin, istediğinizi alın. TV’deki seçenekleriniz yetmiyor mu? Zaten TV bitti, artık Digi var...

Çok azımız durup düşünürüz hayatımızın gerçekliği üzerine. Gerçekten istediğimiz şekilde yaşayıp yaşamadığımızı kendimize sormak zordur. Özellikle yaşımız da ilerlemiş, bizce geri dönüş ihtimali kalmamışsa.. Halbuki geçen zaman içinde yapılması gerekenler listesi de bir dayatmadan ibarettir. Okul bitince işe girilir. İşe girilince evlenilir. Evlenilince çocuk doğrulur diye öğretilir. Kimse bunu size sözel olarak söylememiş olsa dahi siz bilirsiniz ki yapılması gereken ve takdir görecek olan esasında budur. Örneğin 40 yaşlarındaysanız ve hala evlenmemişseniz bir sorununuzun olduğu düşünülür. Ve bizler kendi düşündüklerimizden çok başkalarının düşündüğüne öenm veririz. Çoğunlukla kendimiz için giyinmeyiz, yaptığımız alışverişler kendimiz için değildir. Kendimiz için dış görünüşümüze özen göstermeyiz. Kendimiz için çiçek veya hediye almayız. Yaptığımız pek çok şeyin arkasında ve gerekçesinde aslında kendimizden çok başkaları vardır.

Durup düşünmeye zaman ayıran insanları çok seviyorum. Bugün durup düşünün, kendiniz için ne yapmak istiyorsunuz? Ben çocuk seslerini duymak istiyorum. Sabah uyandığımda kuş seslerini.. Martıların boğazın sularında süzülüşünü, bir ağacın çiçek açısını, pencere kenarında uyuyan kedi yavrusunu, annemin pasta yapışını, denizin durgunluğunu seyretmek istiyorum. Kitap aralarında daha çok zaman geçirmek, daha çok müzik dinlemek, arkadaşlarımla daha uzun sohbet etmek, bir resme daha uzun bakabilmek, uzun uzun düşünebilmek istiyorum. Artık daha çok çalışmak yerine daha çok yaşamak istiyorum...

20/01/2010

Teşekkür

Fazla değil, yaklaşık bir ay kadar sonrasında sizi şimdi olduğu kadar sık göremeyeceğim. Hatta bazılarınız şehir dışında olduğu için şimdi bile görüşemiyoruz. Bir de ülke dışında olanlarınız var ki... Ben aslında uzakta olmayı onlardan biliyorum.

Teşekkür etmek istedim. Aramızda mesafeler dahi olsa kalben hep yanımda olduğunuz, mutluluğu ve hüznüyle hayatımı paylaştığınız, bana renk kattığınız, ışık olduğunuz için hayatımdaki siz güzel insanlara ayrı ayrı gönülden teşekkürler...

İyi ki varsınız!

Aralık Kalpler

Kapılarından geçmek zordur bir insanın, her şeyi göze alıp yüreğine dokunmak.. Kapıları açıksa ve gitmiyorsan istemiyorsun demektir.. Sen gitmek istersen de kapıları kapalıysa fazla seçeneğin yoktur.. İçindeki acıyı kendi kendine bastırmak, kendi yaranı kendi kendine sarmak zorundasındır... Kapıları aralıksa düşünürsün... Geçmek istersin geçemezsin, dönmek istersin dönemezsin... Bulunduğun noktadan ne ileri ne geri gidebildiğin anda kanamaya başlarsın.. Orada yavaş yavaş tükenmeye.. Gülüşün solar önce, onun yanında gülebilirken onsuz gülemediğini farkedersin.. Kıskanırsın çekip gidebilenleri.. Ama gidemezsin sen.. Girebilsen o kapıdan belki de acısız geri dönebileceksindir.. Çünkü kanadığını göreceksindir.. yaranı bileceksindir.. tuz bile basarsın yarana da ölmezsin... kan kaybından ölür insan, yavaş yavaş kanamaktan.. kanadığını farketmezsen usulca ölürsün.. beklerken, kimseler görmeden... o bile anlamaz belki öldüğünü... kimse bilmez.. ölmek çoğu için kapıların kapalı olduğunu görmektir çünkü... kapıların açık olmasını beklerken kapalı diye kendini öldü sanır bazıları.. hayat bitti, zaman durdu sanır... kimisi kapıları çalmayı dener.. sen aralık kapılardan bile geçemezken kapalı kapıları çalabilenleri kıskanırsın.. başka türlü görmeye çalışırsın dünyayı, kapıları her koşulda açmaya çalışanların gözünden görebilmeyi istersin... ama sen biri seni üzülmene dayanamadığı, ağlamana kıyamadığı için yüreğine alsın istemezsin... biri seni yüreğine alacaksa sen çalmadan açılsın kapıları istersin... o zaman eminsindir ki o da seni yüreğine almayı gerçekten istemiştir... sen giderken o da sana gelmiştir.. sen kapılarını açarken o da açmıştır.. senin aldığın kadar o da risk almıştır.. sen elini uzatırsın, o da sana uzatır... aynı denize çoğalır o anda yüreklerinizin öz suyu... birbirinize akar, birbirinize karışırsınız... ortak kapılar açarsınız dünyaya...

12 Temmuz 2008

Seni Sana Verdim

Sabah uyandığımda en çok hatırladığım rüyamdın sen
Bayram günü hediye alan çocuk heyecanı içimde
Beşkırkbeşti saat ve sen hafızamın en korunaklı yerinde
Önce arkanda kanat açmış olan martılar silindi
Sonra gün batımının turuncusu kaydı zihnimden
Masmavi olmasa da rengi gözlerin kadar
Boğazın suları akıp gitti ellerimden...
Elimi ilk tuttuğun günü unuttum.

Yüzündeki tebessümü ışıklarda çiçek satan kıza verdim
Buseni metro girişinde sevgilisini bekleyen gence
Sözlerini bir kağıda yazdım önce
Kağıttan bir kayık yaptım, denize bıraktım...
Sıcaklığını kimseye vermek gelmedi içimden
Sonra çıplaklığın bile iç soğutamadığını hatırladım
Şimdi sokak satıcılarının yanlarında getirdikleri yemekleri sıcak.
Ve şimdi gözleri demiryollarında kalanlar umutlu
Hüznün umudunla beraber bir posta vagonu yolcusu
Neşen oyunda kazanan çocuğun neşesinde
Sesin kulaklarımda, gözlerin hep aklımda
Ve şimdi şu koskoca istanbul sen
Bu çocuk ağlamaları, siren sesleri..
Mavi gökyüzü, batmakta olan güneş..
Sen istanbul, istanbul sen..
Ben seni bana kattım önce..
Sonra seni sana verdim.

11.08.2009

Kabuk Tutar Mı Yaram?

Bu şehirden nasıl nereye gidilir şimdi?
Soru işaretleri neyle silinir?
Yara dediğin nedir?
Hangi sargı beziyle tedavisi edilir?

Bugün tuttuğun el yarın sensiz kaldığında
Uzaklarda yalnızlık omzuma dokunduğunda
O eli tutmak istediğimde istanbulda bir vapurda
Hep özlenen, çekip gelecek midir?
Kim hangi lafından ne kadar emindir?
Söylenenlerden ne kadarı hissedilmiş,
Ya da hissedilenlerden ne kadarı söylenmiştir?
Ne bellidir ki, sorulara cevap verilebilinir?
Sorular, düşünülenler, yazılip çizilenler
Tam olarak kimin üzerinedir?


Bir ilk okulun bahçesinde
Mutluluğa dalip çalan zili duymayan çocuklar gibiyiz.
Mutluyuz yanyana oturduğumuz şu bahçe duvarı önünde,
Ama biraz sonra başka bi oyuna dalacak
Ne zaman neyle mutlu olduğumuzu anlamayacak
Oynadığımız ve oynayacağımız her oyunda
Bazen hüzünlü gözlerle birbirimizi arayacak
Bazen buluşup sımsıkı sarılacak
Bazen de her şeyi unutup, oyuna devam edeceğiz.

12.11.2006

IF

If you can keep your head when all about you
Are losing theirs and blaming it on you,
If you can trust yourself when all men doubt you
But make allowance for their doubting too,
If you can wait and not be tired by waiting,
Or being lied about, don't deal in lies,
Or being hated, don't give way to hating,
And yet don't look too good, nor talk too wise:
If you can dream--and not make dreams your master,
If you can think--and not make thoughts your aim;
If you can meet with Triumph and Disaster
And treat those two impostors just the same;
If you can bear to hear the truth you've spoken
Twisted by knaves to make a trap for fools,
Or watch the things you gave your life to, broken,
And stoop and build 'em up with worn-out tools:
If you can make one heap of all your winnings
And risk it all on one turn of pitch-and-toss,
And lose, and start again at your beginnings
And never breath a word about your loss;
If you can force your heart and nerve and sinew
To serve your turn long after they are gone,
And so hold on when there is nothing in you
Except the Will which says to them: "Hold on!"
If you can talk with crowds and keep your virtue,
Or walk with kings--nor lose the common touch,
If neither foes nor loving friends can hurt you;
If all men count with you, but none too much,
If you can fill the unforgiving minute
With sixty seconds' worth of distance run,
Yours is the Earth and everything that's in it,
And--which is more--you'll be a Man, my son!

Rudyard Kipling
(1895)

Uzaklaşmalar

Karanlık yollardan geçen bir servisdeyim. Az evvel kapalı olan ışıklar yolcu almak için biraz önce yandılar. Arkama bir çocuk oturdu. Dışarda ona el sallayanlardan biri de annesi. Hani biz annelerimiz sevgilerini dışarı fazlaca vurduklarında “of” deriz ya bazen, o da aynını yaptı az önce. Camın diğer tarafında ona sevgi dolu gözlerle bakan, devamlı el sallayan annesine “yeter artık ya” dedi. Sen de ben de dedik belki de benzeri kelimeleri. Ben dedim. O zaman annem yanımdaydı ama. Şimdiyse... Burda olsaydı gözlerimi ayırmazdım ondan. Ama uzakta. Veya esas uzakta olan benim. Annelerin çocuklarını İstanbul’a uğurlarken defalarca el salladıkları bu yollarda benim annem yok. Arkamdan el sallayan kimse de yok. Nankörüz biz. Uzaklaşmadan sahip olduklarımızı göremiyoruz...


17.11.2006

Uzak

Saat 18.00 olmuş. Mesai bitimi. İşten çıkıyorum. Sırf çıkıştaki bankolara kartımı okutabilmek için dolanmam gerekecek. Hava soğuk... Hayatımda ilk defa şehirden uzak bir yerlerdeyim. Babam bir kelimeyi yanlış telaffuz ettiğimde ‘ Köyden mi geldin? Doğma büyüme Ankaralısın’ derdi. Gerçekten farklı yerlermiş şehir ve kasaba. Veya köy… Burası tam olarak ne emin değilim… Ama şehir olmadığı kesin… Ankara ve İstanbul’a hiç benzemiyor… Yürüdüğüm yollar, eski binalar, sokaktaki çocuklar, parktaki âşıklar ilgimi çekerdi ilk zamanlar… Şimdiyse yollar soğuk, yollar ıssız benim için…

Odama giderken burnuma yemek kokuları geliyor çevredeki evlerden… Ben anne yemeğini özledim… Parayla da sıcak adam gibi yemek satın alamıyorsunuz burada. Özellikle ramazan ayındaysanız ve de oruç tutmuyorsanız yemek bulmanız daha da güç.

Odaya geliyorum… Her zaman aradığım lokantayı arayıp yemek isteyeceğim. Açmıyorlar… Cep telefonundan ulaşıyorum en sonunda… Telefondaki adam ‘Ramazan’da denedik ama olmadı, kapalıyız, ramazandan sonra inşallah’ diyor. Yemekhane yemeği yemekten bunaldım. Aç kalsam da gidip yemekhanede yemeyeceğim. Sıcak su ve hazır çorba, İstanbul’dan getirdiğim hazır erişte ve dün marketten aldığım konserve barbunya var elimde… Bir de puding almışım marketten tatlı niyetine… Market diyorsam, burada öyle Tansaş, Migros falan yok. Üçlü uzatma kablosu almak için elektrikçiye gitmelisin dedi geçen gün içine girdiğim bir marketin sahibi. Ama ben böyle şeyleri hep marketten alırdım…

Hava soğuk… Zaten soğuk olmasa yeni tanıştığım arkadaşlarımla havuz başında falan otururduk. En azından zaman geçerdi… Ama şu an odadayım. Buz gibi oda, kışın bile incecik dolaşabildiğim Ankara’daki evime veya İstanbul’daki yurduma hiç benzemiyor. Üst üste kat kat giyiniyorum. Yapmam gerekenleri bu soğukta yapacak halim yok zaten. Duşa girmem gerek ama çok soğuk… Neyse ki odaya bir şekilde internet bağlattım. Dünyayla olan tek bağlantım… Kameram da var Allahtan. Sanal da olsa uzaktakileri görebilirim. Ekranın soğukluğu arkasından biraz olsun özlem giderdikten sonra uykum geliyor… Yatıyorum…

Gece saat 04.00. Soğuktan uyandım. Tişört üstüne polar giymiştim ama yine de soğuk. Kalkıp montumu giyiyorum. Dışarıda giydiğim kıyafetle bırakın yatağa yatmayı, oturmam bile. Ama burada şartlar farklı. Alışkanlıklarınızı değiştirmeniz gerekiyor. Sinemaya gitmek, gece bir yerlerde dans etmek, çıkışta çorbacıya gitmek veya bir yerlerde midye-kokoreç yemek, boğazı seyretmek, eşli danslara devam etmek, yoga yapmak, Fenerbahçe maçı izlemek, sıcak çikolata bulmak, sıcakta uyumak, sıcak yemek yemek, Ortaköy’de çay, Tunalı’da bira içmenin zevkini tatmak yok burada. Her şeyden geçtim, sevdiklerim hep uzakta. Yalnız kalmayı hiç sevmeyen ben, ilk defa belki de yalnız hissediyorum burada. İyi ki hafta sonları nefes almaya İstanbul’a gidebiliyorum. Otogarlarda saatlerce beklemek zorunda kalsam bile iyi ki bir şekilde bağlanıyor yollar İstanbul’a.

İstanbul’u özledim. Ankara’yı... Uzak burası. Sevmiyorum ben uzağı.

10.10.2006

3. Mutluluk

Tuhaf.. Soğuk kış günlerinde, gece yarısında bile martılar boğazın sularında beklemeye devam ediyorlar diye düşündü Nisan. Az evvel taksiden inmişti, karşıya geçen bir motorun olup olmadığından emin bile değildi, hava soğuk, içi sıcaktı.. üşümek hoşuna gidiyordu çünkü soğuğa aldırış dahi etmiyordu. Belki de o an sudaki martılar da, o da gerçekten mutluydu. Motorun gelmesini beklerken son iki saatini düşündü. Zaman o kadar çabuk geçmişti ki... Her şeyi hatırlamak istiyor ama aklına o an hiç bir şey gelmiyordu. Gişedeki çocuk belli ki bugün epey yorulmuştu. Nisan’a motorun gelmesine on beş dakika olduğunu söyleyip oturması için yer gösterdi. Bank yağmurdan ıslanmıştı. Çocuk gazete verebileceğini söyledi ama Nisan aldırış etmeden banka oturdu. Hiç olmadığı kadar mutlu ve huzurluydu o gün. Ne yağmura, ne soğuğa, ne ellinde bira şişeleriyle yanına oturan adama, ne de zamana aldırış etmeyecek kadar mutlu.

2. Kaçış

Nisan o an kendini halatı kopup denize açılan bir sandal gibi hissetmişti. Nereye ve neden gittiğini bilmeden rıhtıma çıkan sokakta yürüyordu. Yanından geçen üç liseli gencin ona laf atmasını bile duymamıştı. Üzeri bir Kasım akşamı için oldukça inceydi.. rüzgar gömleğinin düğmeleri arasından göğsüne süzülmekteydi. Göğsünde acıyla karışık tuhaf bir şey hissetti. Hissettiğinin içine süzülen rüzgardan kaynaklanıyor olmasını o kadar çok istemişti ki gömleğini çıkartıp göğsünü rüzgara germek geçti aklından. Karşıya giden son vapura yetişmesi, yetişmek için de iskeleye koşması gerekiyordu. Neden karşı yakaya gidiyordu, neden deniz onu çekiyordu anlayamamıştı. Az önce sanki birilerine tepki gösterircesine kapıyı çarpıp çıkmıştı evden. Halbuki evde ondan başka kimse yoktu. İşten çıkmış, eve gelmiş , posta kutusundan aldığı faturaları masanın üzerine bırakıp kapıyı çarpıp kendini sokağa atmıştı. Denizi severdi Nisan. Denizde onu çeken bir şey vardı. Son vapura ne yapıp edip yetişmeliydi.. Koşmaya başladı. İş çıkışı denize çıkan arnavut kaldırımlı bu sokak yokuş yukarı yürüyenler dolayısıyla epey kalabalık olurdu. İnsanlara çarpmamaya çalışsa da insanlar ona yol vermek yerine önünde durmayı tercih ediyorlardı.

Güzel bir kızdı Nisan. Belinin hemen üzerine uzanan kestane rengi dalgalı saçları vardı. Rüzgarda saçları uçuşuyor, gömleği vücuduna yapışıyordu. İnsanlar kalabalıktan yararlanıp onun vücuduna dokunamaya çalışırken onun tek düşündüğü denize dokunmaktı. Sonunda rıhtıma inmiş, balık restoranlarının arasından süzülüp iskeleye ulaşmıştı. Artık denize daha yakındı ama o denizle arasına insanlar, restoranlar, kordon şeridi ve kara girsin istemiyordu. Yalnızca deniz ve o olmalıydı.. Başta vapurun yeni geliyor olduğunu sanmış olsa da aslında gidiyor olduğunu jeton almak için gişeye yaklaştığında farketti. Son vapur az evvel iskeleden ayrılmıştı.. Sanki giden vapurla en sevdiğini uğurlamış ve oracıkta yapayalnız kalmış gibi içinde bir yalnızlık hissetti. Göğsündeki acı daha da şiddetlenmişti. İskele binasının dışına çıkıp restoranlardan birisinin içine girdi. Garsonların hoşgeldiniz sözlerine aldırış etmeden restoranın en sonundaki denize yakın olan masalarına doğru yürüdü. Bu sefer de denizle arasında koca bir camekan vardı. Koşarak geri dışarı çıktı. Restoranların hepsinin önünden yürüyerek yolun sonundaki parka geldi. Elinde alkol şişesiyle sendeleyen dilenciyi duymazdan gelerek yoluna devam etti. Denize ulaşmıştı. Sandallar mavi bir tuval üzerindeki rengarenk bir gökkuşağını andırıyorlardı. Renklerini karanlıktan dolayı tam olarak seçemese de deniz o gece yakomozun etkisiyle bir hayli aydınlıktı. O an bir sandal olmak ve tüm gününü denizle beraber geçirmek istemişti. Bunu o kadar yürekten istemişti ki tanrının onu duyacağını ve dileğini kabul edeceğine bir anlık da olsa inandı. Gözlerini kapattı. Rüzgar denizin kokusunu tüm vücuduna çarpıyordu. Bir süre oracıkta öylece bekledi. Gözünü açtığında hemen önündeki sandalın açığa doğru ilerlediğini farketti. Halatı kopmuştu ve sandal denize açılıyordu. Hiç düşünmedi.. önce geri geri adımlar attı daha sonra da denize doğru var gücüyle koştu.

1. Ayrılık

Rüzgarda çözülüverdi birden. Birliktelikten ilk vazgeçişti bu. Diğerleriyle bir daha asla bir araya gelemeyeceğini bildiği halde o ayrılmayı seçmişti. Sadece o değildi yalnızlığı seçen. Diğerleri de er ya da geç oluşturdukları bütünlüğü koparmaya kararlıydı. İpler yavaş yavaş kopuyordu. Ayrılık böyleydi işte... Bir süreçti... Halatın üzerinde bağlı olan iplikler bir kere sökülmeye başladı mı gerisi bir şekilde geliyordu. Er ya da geç halat kopmaya mahkumdu. Halatın kopmasıyla birlikte insan sesleri azalmaya, ışıklar loşlaşmaya başladı. Kıyı artık uzaktaydı. Anason kokuları yosun kokuları içerisinde çoktan kaybolmuştu. Kıyıdan en son akılda kalan Sezen Aksu’nun yalnızlık senfonisiydi:

Anladım sonu yok yalnızlığın
Hergün çoğalacak
Her zaman böyle miydi bilmiyorum
Sanki dokunulmazdı çocukken ağlamak
Alışır her insan, alışır zamanla kırılıp incinmeye
Çünkü olağan yıkılıp yıkılıp yeniden ayağa kalkmak
Yalnızlığım yollarıma pusu kurmuş beklemekte
Acılar gözlerini dikmiş üstüme nöbette
Bekliyorum bekliyorum bekliyorum
Hadi gelin üstüme korkmuyorum
Bulutlar yüklü ha yağdı ha yağacak üstümüze hasret
Yokluğunla ben başbaşayız nihayet
Bulutlar yüklü ha yağdı ha yağacak üstümüze hasret
Yokluğunla ben başbaşayız nihayet
Yalnızlığım yollarıma pusu kurmuş beklemekte
Acılar gözlerini dikmiş üstüme nöbette
Bekliyorum bekliyorum bekliyorum
Hadi gelin üstüme korkmuyorum

17.06.08