Soğuk bir Mart sabahıydı uyandığım ilk gün. Hasta olduğum için sabah 6:00’da da uyanıp işe gitmek yerine 8:00’da uyanıp hastaneye gitmek zorunda kaldığım o gün... Sokakta yürürken bir ağacın soğuğa inat açmaya çalışan çiçeklerini gördüğümde gözlerim doldu. Beslenme çantaları ellerinde okula giden çocukları gördüğümde daha eskileri hatırladım. Güneş açmıştı ve ben bu sabah gökyüzüne ofis pencereleri arkasından bakmak yerine direk bakabiliyordum. O an anladım bir şeylerin benim için yanlış gittiğini. Sabah 6:00’da uyanıp, kör saatlerde işe gitmek için yola koyulup akşam sekizlerde eve varmakla geçerken zaman, güneşi dahi göremez olmuştum. Çocuk seslerini unutmuştum. Boğazdan geçen vapurları, sıcak simit kokusunu, evde kahvaltı yapabilmeyi, durup dinlenmeyi, düşünmeyi, çimlerde amaçsızca uzanmayı, sabah yürüyüşlerini... Mevsimlerin değişmesinin artık bendeki tek etkisi neredeyse sadece üzerimdeki kıyafetlerin değişmesiydi.. Belki bir de bilinçli veya bilinçsizce satmakta olduğum zamanımın bir mükafatmış gibi bana geri verildiği izin günlerinde güneye gidebilecek olmak baharın sona erip yazın geldiğinin habercisiydi.
Küçüklüğümüzden beri bize çalışmak öğretilir. Çok çalışıp başarılı olmak... Oysa ki çalışmanın sonunda ne verip ne aldığımızın hesabını yapmamızın gerekliliği hiç düşünülmemiştir. Evet belki herkes eğitim hayatında çok çalışmamıştır ama dayatılan çok çalışması gerekliliği olmuştur. Okul hayatında çalışmak iş hayatında başarılı olmanın sigortasıdır. Ama okul hayatında çalışmakla iş hayatında çalışmak birbirine hiç benzemez. Okul hayatında o gün çalışmama lüksünüz varken işe başladığınız gün artık hiç bir lüksünüz kalmaz. İşe başladığınız ilk gün hayatınızın en büyük anlaşmasını çoktan yapmışsınızdır. Çok azımızın kıymetini gerçekten bildiği zamanımızı satmaya başlamışızdır. Hayatın doğum ve ölüm arasındaki süreç olduğunu düşünürsek sattığımz aslında hayatımızın ta kendisidir. Şimdi bizlere “ Hayatını satar mısın?” diye bir soru sorulsa buna kaçımız “Evet” der? Ama sorular asla direk olarak sorulmaz. Tıpkı bugün satış veya pazarlama elemanlarının aslında ihtiyacınız olmayan bir şeyi size satmak istediklerinde konuya dolaylı yollardan bağlama çalışmaları, asıl soruları sormamaları veya satın aldığınızda ve yediğinizde size mutlu edeceğini iddia eden gofret reklamları gibi.. Ne istiyorsunuz? Mutlu olmak mı? O zaman şu gofretten bir ısırık alın. Gidemediğiniz yerleri mi görmek istiyorsunuz? O zaman şu derginin üçüncü sayfasını açın. Bebeğinizi dizinizde sallamaktan mı yoruldunuz? Bu titreşimli, ışıklı, melodili ürünümüz tam size göre. Evet çok çalışıyor, yaşamaya vakit bulamıyorsunuz. Peki ne yaşamak isterdiniz? Bakın sizin için her televizyon kanalında değişik değişik hayatları sunuyoruz. Seçin, beğenin, istediğinizi alın. TV’deki seçenekleriniz yetmiyor mu? Zaten TV bitti, artık Digi var...
Çok azımız durup düşünürüz hayatımızın gerçekliği üzerine. Gerçekten istediğimiz şekilde yaşayıp yaşamadığımızı kendimize sormak zordur. Özellikle yaşımız da ilerlemiş, bizce geri dönüş ihtimali kalmamışsa.. Halbuki geçen zaman içinde yapılması gerekenler listesi de bir dayatmadan ibarettir. Okul bitince işe girilir. İşe girilince evlenilir. Evlenilince çocuk doğrulur diye öğretilir. Kimse bunu size sözel olarak söylememiş olsa dahi siz bilirsiniz ki yapılması gereken ve takdir görecek olan esasında budur. Örneğin 40 yaşlarındaysanız ve hala evlenmemişseniz bir sorununuzun olduğu düşünülür. Ve bizler kendi düşündüklerimizden çok başkalarının düşündüğüne öenm veririz. Çoğunlukla kendimiz için giyinmeyiz, yaptığımız alışverişler kendimiz için değildir. Kendimiz için dış görünüşümüze özen göstermeyiz. Kendimiz için çiçek veya hediye almayız. Yaptığımız pek çok şeyin arkasında ve gerekçesinde aslında kendimizden çok başkaları vardır.
Durup düşünmeye zaman ayıran insanları çok seviyorum. Bugün durup düşünün, kendiniz için ne yapmak istiyorsunuz? Ben çocuk seslerini duymak istiyorum. Sabah uyandığımda kuş seslerini.. Martıların boğazın sularında süzülüşünü, bir ağacın çiçek açısını, pencere kenarında uyuyan kedi yavrusunu, annemin pasta yapışını, denizin durgunluğunu seyretmek istiyorum. Kitap aralarında daha çok zaman geçirmek, daha çok müzik dinlemek, arkadaşlarımla daha uzun sohbet etmek, bir resme daha uzun bakabilmek, uzun uzun düşünebilmek istiyorum. Artık daha çok çalışmak yerine daha çok yaşamak istiyorum...
20/01/2010
Küçüklüğümüzden beri bize çalışmak öğretilir. Çok çalışıp başarılı olmak... Oysa ki çalışmanın sonunda ne verip ne aldığımızın hesabını yapmamızın gerekliliği hiç düşünülmemiştir. Evet belki herkes eğitim hayatında çok çalışmamıştır ama dayatılan çok çalışması gerekliliği olmuştur. Okul hayatında çalışmak iş hayatında başarılı olmanın sigortasıdır. Ama okul hayatında çalışmakla iş hayatında çalışmak birbirine hiç benzemez. Okul hayatında o gün çalışmama lüksünüz varken işe başladığınız gün artık hiç bir lüksünüz kalmaz. İşe başladığınız ilk gün hayatınızın en büyük anlaşmasını çoktan yapmışsınızdır. Çok azımızın kıymetini gerçekten bildiği zamanımızı satmaya başlamışızdır. Hayatın doğum ve ölüm arasındaki süreç olduğunu düşünürsek sattığımz aslında hayatımızın ta kendisidir. Şimdi bizlere “ Hayatını satar mısın?” diye bir soru sorulsa buna kaçımız “Evet” der? Ama sorular asla direk olarak sorulmaz. Tıpkı bugün satış veya pazarlama elemanlarının aslında ihtiyacınız olmayan bir şeyi size satmak istediklerinde konuya dolaylı yollardan bağlama çalışmaları, asıl soruları sormamaları veya satın aldığınızda ve yediğinizde size mutlu edeceğini iddia eden gofret reklamları gibi.. Ne istiyorsunuz? Mutlu olmak mı? O zaman şu gofretten bir ısırık alın. Gidemediğiniz yerleri mi görmek istiyorsunuz? O zaman şu derginin üçüncü sayfasını açın. Bebeğinizi dizinizde sallamaktan mı yoruldunuz? Bu titreşimli, ışıklı, melodili ürünümüz tam size göre. Evet çok çalışıyor, yaşamaya vakit bulamıyorsunuz. Peki ne yaşamak isterdiniz? Bakın sizin için her televizyon kanalında değişik değişik hayatları sunuyoruz. Seçin, beğenin, istediğinizi alın. TV’deki seçenekleriniz yetmiyor mu? Zaten TV bitti, artık Digi var...
Çok azımız durup düşünürüz hayatımızın gerçekliği üzerine. Gerçekten istediğimiz şekilde yaşayıp yaşamadığımızı kendimize sormak zordur. Özellikle yaşımız da ilerlemiş, bizce geri dönüş ihtimali kalmamışsa.. Halbuki geçen zaman içinde yapılması gerekenler listesi de bir dayatmadan ibarettir. Okul bitince işe girilir. İşe girilince evlenilir. Evlenilince çocuk doğrulur diye öğretilir. Kimse bunu size sözel olarak söylememiş olsa dahi siz bilirsiniz ki yapılması gereken ve takdir görecek olan esasında budur. Örneğin 40 yaşlarındaysanız ve hala evlenmemişseniz bir sorununuzun olduğu düşünülür. Ve bizler kendi düşündüklerimizden çok başkalarının düşündüğüne öenm veririz. Çoğunlukla kendimiz için giyinmeyiz, yaptığımız alışverişler kendimiz için değildir. Kendimiz için dış görünüşümüze özen göstermeyiz. Kendimiz için çiçek veya hediye almayız. Yaptığımız pek çok şeyin arkasında ve gerekçesinde aslında kendimizden çok başkaları vardır.
Durup düşünmeye zaman ayıran insanları çok seviyorum. Bugün durup düşünün, kendiniz için ne yapmak istiyorsunuz? Ben çocuk seslerini duymak istiyorum. Sabah uyandığımda kuş seslerini.. Martıların boğazın sularında süzülüşünü, bir ağacın çiçek açısını, pencere kenarında uyuyan kedi yavrusunu, annemin pasta yapışını, denizin durgunluğunu seyretmek istiyorum. Kitap aralarında daha çok zaman geçirmek, daha çok müzik dinlemek, arkadaşlarımla daha uzun sohbet etmek, bir resme daha uzun bakabilmek, uzun uzun düşünebilmek istiyorum. Artık daha çok çalışmak yerine daha çok yaşamak istiyorum...
20/01/2010
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder