Kapılarından geçmek zordur bir insanın, her şeyi göze alıp yüreğine dokunmak.. Kapıları açıksa ve gitmiyorsan istemiyorsun demektir.. Sen gitmek istersen de kapıları kapalıysa fazla seçeneğin yoktur.. İçindeki acıyı kendi kendine bastırmak, kendi yaranı kendi kendine sarmak zorundasındır... Kapıları aralıksa düşünürsün... Geçmek istersin geçemezsin, dönmek istersin dönemezsin... Bulunduğun noktadan ne ileri ne geri gidebildiğin anda kanamaya başlarsın.. Orada yavaş yavaş tükenmeye.. Gülüşün solar önce, onun yanında gülebilirken onsuz gülemediğini farkedersin.. Kıskanırsın çekip gidebilenleri.. Ama gidemezsin sen.. Girebilsen o kapıdan belki de acısız geri dönebileceksindir.. Çünkü kanadığını göreceksindir.. yaranı bileceksindir.. tuz bile basarsın yarana da ölmezsin... kan kaybından ölür insan, yavaş yavaş kanamaktan.. kanadığını farketmezsen usulca ölürsün.. beklerken, kimseler görmeden... o bile anlamaz belki öldüğünü... kimse bilmez.. ölmek çoğu için kapıların kapalı olduğunu görmektir çünkü... kapıların açık olmasını beklerken kapalı diye kendini öldü sanır bazıları.. hayat bitti, zaman durdu sanır... kimisi kapıları çalmayı dener.. sen aralık kapılardan bile geçemezken kapalı kapıları çalabilenleri kıskanırsın.. başka türlü görmeye çalışırsın dünyayı, kapıları her koşulda açmaya çalışanların gözünden görebilmeyi istersin... ama sen biri seni üzülmene dayanamadığı, ağlamana kıyamadığı için yüreğine alsın istemezsin... biri seni yüreğine alacaksa sen çalmadan açılsın kapıları istersin... o zaman eminsindir ki o da seni yüreğine almayı gerçekten istemiştir... sen giderken o da sana gelmiştir.. sen kapılarını açarken o da açmıştır.. senin aldığın kadar o da risk almıştır.. sen elini uzatırsın, o da sana uzatır... aynı denize çoğalır o anda yüreklerinizin öz suyu... birbirinize akar, birbirinize karışırsınız... ortak kapılar açarsınız dünyaya...
12 Temmuz 2008
12 Temmuz 2008
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder