Uzaklaşmalar

Karanlık yollardan geçen bir servisdeyim. Az evvel kapalı olan ışıklar yolcu almak için biraz önce yandılar. Arkama bir çocuk oturdu. Dışarda ona el sallayanlardan biri de annesi. Hani biz annelerimiz sevgilerini dışarı fazlaca vurduklarında “of” deriz ya bazen, o da aynını yaptı az önce. Camın diğer tarafında ona sevgi dolu gözlerle bakan, devamlı el sallayan annesine “yeter artık ya” dedi. Sen de ben de dedik belki de benzeri kelimeleri. Ben dedim. O zaman annem yanımdaydı ama. Şimdiyse... Burda olsaydı gözlerimi ayırmazdım ondan. Ama uzakta. Veya esas uzakta olan benim. Annelerin çocuklarını İstanbul’a uğurlarken defalarca el salladıkları bu yollarda benim annem yok. Arkamdan el sallayan kimse de yok. Nankörüz biz. Uzaklaşmadan sahip olduklarımızı göremiyoruz...


17.11.2006