Ama insan uyumaz bazen düşünür
Geceler kısa çabuk geçer
Ama insan uyumaz bazen düşünür
Deniz masmavidir ne güzel
Ama insanlar görmez bazen
Şiirler, şarkılar, masallar
Ama insan duymaz bazen
Üzme kendini ümitsiz gibi
Sevenin var bak ne güzel
Çok sevdiğim bir MFÖ şarkısıdır "Bazen". Bazen öyle kaptırıyoruz ki kendimizi içinde bulunduğumuz duruma; göremez, duyamaz, hissedemez oluyoruz.
Oysa ki insan gözlerini açık tutmalı her zaman. Denizin üzerinki petrol tabakasını da etrafını çevreleyen derin maviliğini de görebilmeli. Duvarın arka tarafında eşine küfreden komşusunun sesi yanında açık pencereden gelen yağmur sesini de işitebilmeli. Çok güvendiği biri tarafından incitildiğinde acıyı, sevdiğine sarıldığında mutluluğu hissedebilmeli.
Hayat tecrübe etmenin ta kendisidir aslında. Yaşamayı bilenler için iyi veya kötüyü tecrübe etmek birbirinden çok da büyük bir farklılık teşkil etmez. Bebeklerin tepkileri bir şeyi ilk kez tecrübe etmenin vermiş olduğu his nedeniyle heyecan vericidir. Bir şeyi ilk kez görmüş, duymuş, tatmış, hissetmiş olmanın bir bebekte uyandırdıkları ileriki yaşlarında olan bir insana çok değişik gelir. Çünkü insanlar için görmek, duymak, hissetmek zamanla sıradanlaşır, her gün yapılmakta olan bir aktivite haline gelir. Ve çoğu insan zamanla tecrübe etmeyi unutur. Yeniden hatırladıkları zamanlar ise görmek, duymak, hissetmeye en uzak oldukları ileriki yaşlarıdır.
Bu sebeple bebeklerin ve yaşlı insanların yanında zaman geçirmeyi çok seviyorum ben. Belki de bu sayede denizin masmavi olduğunu görebiliyor; şiirleri, şarkıları, masalları duyabiliyorum. Görüp, duyamadığımda tepki vermem belki de sırf bu yüzden. Bu yüzden gökyüzüne ofis pencereleri arkasından bakmayı, zamanımın çoğunu duvarlar arkasında geçirmeyi sevmemem.
Düşünüyorum... Bir sene içinde öleceğimi bilsem şu an burada olur muydum diye. Bir hafta, bir ay, bir sene sonrasını düşünmek her zaman insanı hayatta kılar. Bir hafta ömrüm kalmış olsaydı ne yapardım? Bir ay? Peki ya bir sene? Aklıma gelenlerin bir listesini yapıyorum ve onları o zaman dilimi içerisinde gerçekleştirmeye çalışıyorum. Her günün on saatinde çalışmak, üç saatini trafikte harcamak ve diğer bazı gerçeklerden de hemen kaçamadığım, aklıma gelenleri bunlardan arta kalan zamanlarda yapmaya çalıştığım için bu kadar çok yoruluyorum. Belki de gerçek sandıklarımızdan da uzaklaşmak gerek? Sınırsız düşünmek?
Oysa ki insan gözlerini açık tutmalı her zaman. Denizin üzerinki petrol tabakasını da etrafını çevreleyen derin maviliğini de görebilmeli. Duvarın arka tarafında eşine küfreden komşusunun sesi yanında açık pencereden gelen yağmur sesini de işitebilmeli. Çok güvendiği biri tarafından incitildiğinde acıyı, sevdiğine sarıldığında mutluluğu hissedebilmeli.
Hayat tecrübe etmenin ta kendisidir aslında. Yaşamayı bilenler için iyi veya kötüyü tecrübe etmek birbirinden çok da büyük bir farklılık teşkil etmez. Bebeklerin tepkileri bir şeyi ilk kez tecrübe etmenin vermiş olduğu his nedeniyle heyecan vericidir. Bir şeyi ilk kez görmüş, duymuş, tatmış, hissetmiş olmanın bir bebekte uyandırdıkları ileriki yaşlarında olan bir insana çok değişik gelir. Çünkü insanlar için görmek, duymak, hissetmek zamanla sıradanlaşır, her gün yapılmakta olan bir aktivite haline gelir. Ve çoğu insan zamanla tecrübe etmeyi unutur. Yeniden hatırladıkları zamanlar ise görmek, duymak, hissetmeye en uzak oldukları ileriki yaşlarıdır.
Bu sebeple bebeklerin ve yaşlı insanların yanında zaman geçirmeyi çok seviyorum ben. Belki de bu sayede denizin masmavi olduğunu görebiliyor; şiirleri, şarkıları, masalları duyabiliyorum. Görüp, duyamadığımda tepki vermem belki de sırf bu yüzden. Bu yüzden gökyüzüne ofis pencereleri arkasından bakmayı, zamanımın çoğunu duvarlar arkasında geçirmeyi sevmemem.
Düşünüyorum... Bir sene içinde öleceğimi bilsem şu an burada olur muydum diye. Bir hafta, bir ay, bir sene sonrasını düşünmek her zaman insanı hayatta kılar. Bir hafta ömrüm kalmış olsaydı ne yapardım? Bir ay? Peki ya bir sene? Aklıma gelenlerin bir listesini yapıyorum ve onları o zaman dilimi içerisinde gerçekleştirmeye çalışıyorum. Her günün on saatinde çalışmak, üç saatini trafikte harcamak ve diğer bazı gerçeklerden de hemen kaçamadığım, aklıma gelenleri bunlardan arta kalan zamanlarda yapmaya çalıştığım için bu kadar çok yoruluyorum. Belki de gerçek sandıklarımızdan da uzaklaşmak gerek? Sınırsız düşünmek?
Üzme kendini ümitsiz gibi
Düşünebiliyorsun bak ne güzel!
Düşünebiliyorsun bak ne güzel!
*
29/01/2010
