Nisan o an kendini halatı kopup denize açılan bir sandal gibi hissetmişti. Nereye ve neden gittiğini bilmeden rıhtıma çıkan sokakta yürüyordu. Yanından geçen üç liseli gencin ona laf atmasını bile duymamıştı. Üzeri bir Kasım akşamı için oldukça inceydi.. rüzgar gömleğinin düğmeleri arasından göğsüne süzülmekteydi. Göğsünde acıyla karışık tuhaf bir şey hissetti. Hissettiğinin içine süzülen rüzgardan kaynaklanıyor olmasını o kadar çok istemişti ki gömleğini çıkartıp göğsünü rüzgara germek geçti aklından. Karşıya giden son vapura yetişmesi, yetişmek için de iskeleye koşması gerekiyordu. Neden karşı yakaya gidiyordu, neden deniz onu çekiyordu anlayamamıştı. Az önce sanki birilerine tepki gösterircesine kapıyı çarpıp çıkmıştı evden. Halbuki evde ondan başka kimse yoktu. İşten çıkmış, eve gelmiş , posta kutusundan aldığı faturaları masanın üzerine bırakıp kapıyı çarpıp kendini sokağa atmıştı. Denizi severdi Nisan. Denizde onu çeken bir şey vardı. Son vapura ne yapıp edip yetişmeliydi.. Koşmaya başladı. İş çıkışı denize çıkan arnavut kaldırımlı bu sokak yokuş yukarı yürüyenler dolayısıyla epey kalabalık olurdu. İnsanlara çarpmamaya çalışsa da insanlar ona yol vermek yerine önünde durmayı tercih ediyorlardı.
Güzel bir kızdı Nisan. Belinin hemen üzerine uzanan kestane rengi dalgalı saçları vardı. Rüzgarda saçları uçuşuyor, gömleği vücuduna yapışıyordu. İnsanlar kalabalıktan yararlanıp onun vücuduna dokunamaya çalışırken onun tek düşündüğü denize dokunmaktı. Sonunda rıhtıma inmiş, balık restoranlarının arasından süzülüp iskeleye ulaşmıştı. Artık denize daha yakındı ama o denizle arasına insanlar, restoranlar, kordon şeridi ve kara girsin istemiyordu. Yalnızca deniz ve o olmalıydı.. Başta vapurun yeni geliyor olduğunu sanmış olsa da aslında gidiyor olduğunu jeton almak için gişeye yaklaştığında farketti. Son vapur az evvel iskeleden ayrılmıştı.. Sanki giden vapurla en sevdiğini uğurlamış ve oracıkta yapayalnız kalmış gibi içinde bir yalnızlık hissetti. Göğsündeki acı daha da şiddetlenmişti. İskele binasının dışına çıkıp restoranlardan birisinin içine girdi. Garsonların hoşgeldiniz sözlerine aldırış etmeden restoranın en sonundaki denize yakın olan masalarına doğru yürüdü. Bu sefer de denizle arasında koca bir camekan vardı. Koşarak geri dışarı çıktı. Restoranların hepsinin önünden yürüyerek yolun sonundaki parka geldi. Elinde alkol şişesiyle sendeleyen dilenciyi duymazdan gelerek yoluna devam etti. Denize ulaşmıştı. Sandallar mavi bir tuval üzerindeki rengarenk bir gökkuşağını andırıyorlardı. Renklerini karanlıktan dolayı tam olarak seçemese de deniz o gece yakomozun etkisiyle bir hayli aydınlıktı. O an bir sandal olmak ve tüm gününü denizle beraber geçirmek istemişti. Bunu o kadar yürekten istemişti ki tanrının onu duyacağını ve dileğini kabul edeceğine bir anlık da olsa inandı. Gözlerini kapattı. Rüzgar denizin kokusunu tüm vücuduna çarpıyordu. Bir süre oracıkta öylece bekledi. Gözünü açtığında hemen önündeki sandalın açığa doğru ilerlediğini farketti. Halatı kopmuştu ve sandal denize açılıyordu. Hiç düşünmedi.. önce geri geri adımlar attı daha sonra da denize doğru var gücüyle koştu.
Güzel bir kızdı Nisan. Belinin hemen üzerine uzanan kestane rengi dalgalı saçları vardı. Rüzgarda saçları uçuşuyor, gömleği vücuduna yapışıyordu. İnsanlar kalabalıktan yararlanıp onun vücuduna dokunamaya çalışırken onun tek düşündüğü denize dokunmaktı. Sonunda rıhtıma inmiş, balık restoranlarının arasından süzülüp iskeleye ulaşmıştı. Artık denize daha yakındı ama o denizle arasına insanlar, restoranlar, kordon şeridi ve kara girsin istemiyordu. Yalnızca deniz ve o olmalıydı.. Başta vapurun yeni geliyor olduğunu sanmış olsa da aslında gidiyor olduğunu jeton almak için gişeye yaklaştığında farketti. Son vapur az evvel iskeleden ayrılmıştı.. Sanki giden vapurla en sevdiğini uğurlamış ve oracıkta yapayalnız kalmış gibi içinde bir yalnızlık hissetti. Göğsündeki acı daha da şiddetlenmişti. İskele binasının dışına çıkıp restoranlardan birisinin içine girdi. Garsonların hoşgeldiniz sözlerine aldırış etmeden restoranın en sonundaki denize yakın olan masalarına doğru yürüdü. Bu sefer de denizle arasında koca bir camekan vardı. Koşarak geri dışarı çıktı. Restoranların hepsinin önünden yürüyerek yolun sonundaki parka geldi. Elinde alkol şişesiyle sendeleyen dilenciyi duymazdan gelerek yoluna devam etti. Denize ulaşmıştı. Sandallar mavi bir tuval üzerindeki rengarenk bir gökkuşağını andırıyorlardı. Renklerini karanlıktan dolayı tam olarak seçemese de deniz o gece yakomozun etkisiyle bir hayli aydınlıktı. O an bir sandal olmak ve tüm gününü denizle beraber geçirmek istemişti. Bunu o kadar yürekten istemişti ki tanrının onu duyacağını ve dileğini kabul edeceğine bir anlık da olsa inandı. Gözlerini kapattı. Rüzgar denizin kokusunu tüm vücuduna çarpıyordu. Bir süre oracıkta öylece bekledi. Gözünü açtığında hemen önündeki sandalın açığa doğru ilerlediğini farketti. Halatı kopmuştu ve sandal denize açılıyordu. Hiç düşünmedi.. önce geri geri adımlar attı daha sonra da denize doğru var gücüyle koştu.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder