1. Ayrılık

Rüzgarda çözülüverdi birden. Birliktelikten ilk vazgeçişti bu. Diğerleriyle bir daha asla bir araya gelemeyeceğini bildiği halde o ayrılmayı seçmişti. Sadece o değildi yalnızlığı seçen. Diğerleri de er ya da geç oluşturdukları bütünlüğü koparmaya kararlıydı. İpler yavaş yavaş kopuyordu. Ayrılık böyleydi işte... Bir süreçti... Halatın üzerinde bağlı olan iplikler bir kere sökülmeye başladı mı gerisi bir şekilde geliyordu. Er ya da geç halat kopmaya mahkumdu. Halatın kopmasıyla birlikte insan sesleri azalmaya, ışıklar loşlaşmaya başladı. Kıyı artık uzaktaydı. Anason kokuları yosun kokuları içerisinde çoktan kaybolmuştu. Kıyıdan en son akılda kalan Sezen Aksu’nun yalnızlık senfonisiydi:

Anladım sonu yok yalnızlığın
Hergün çoğalacak
Her zaman böyle miydi bilmiyorum
Sanki dokunulmazdı çocukken ağlamak
Alışır her insan, alışır zamanla kırılıp incinmeye
Çünkü olağan yıkılıp yıkılıp yeniden ayağa kalkmak
Yalnızlığım yollarıma pusu kurmuş beklemekte
Acılar gözlerini dikmiş üstüme nöbette
Bekliyorum bekliyorum bekliyorum
Hadi gelin üstüme korkmuyorum
Bulutlar yüklü ha yağdı ha yağacak üstümüze hasret
Yokluğunla ben başbaşayız nihayet
Bulutlar yüklü ha yağdı ha yağacak üstümüze hasret
Yokluğunla ben başbaşayız nihayet
Yalnızlığım yollarıma pusu kurmuş beklemekte
Acılar gözlerini dikmiş üstüme nöbette
Bekliyorum bekliyorum bekliyorum
Hadi gelin üstüme korkmuyorum

17.06.08